Το Ξύλινο Σπίτι

Το “Ξύλινο Σπίτι” συνιστά μία ειλικρινή απόπειρα χαρτογράφησης, μια κατάβαση στο ανεξήγητο κενό του εαυτού. Σε αυτή την εξερεύνηση κυριαρχούν οι θεματικές του ανεκπλήρωτου, της κοινωνικής απομόνωσης, της απογοήτευσης και της καθολικής διάψευσης των προσδοκιών, με την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία να ξεφεύγουν συνεχώς σαν αιθέρια χίμαιρα. Η θέση του ατόμου μέσα στον κόσμο, η μάταιη αναμονή για την περιπέτεια και το απροσδόκητο, με το πέρασμα του χρόνου και την επίμονη προσκόλληση στο παρελθόν και τα δηλητηριώδη νοητά κατασκευάσματα να γίνονται βραχνάς. Φθόνος, θλίψη, εκδίκηση, μονοτονία, ψυχικός μετεωρισμός και απώλεια αίσθησης του ελέγχου, όλα συνδράμουν σε μία ζοφερή θεώρηση του κόσμου, σε μια αυλαία δίχως διαφυγή. Και σε εκείνες τις στιγμές όμως διατηρείται η ελπίδα ότι εν τέλει το φως θα λάμψει μες στο σκοτάδι, ότι, παρά τον φόβο και την αμφιβολία, η πορεία χαράσσεται πάντα προς τα εμπρός.