Ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ, Η ΑΝΤΡΙΑΝΝΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΔΡΑΚΩΝ

-Μπαμπά υπάρχουν δράκοι; ρώτησε το μικρό αγόρι.

-Δεν ξέρω παιδί μου, απάντησε ο μπαμπάς χωρίς να γυρίσει το βλέμμα του απ’ την εφημερίδα που διάβαζε εκείνη την στιγμή.

-Πες μου μπαμπά, αφού εσύ ξέρεις τα πάντα, επέμεινε το αγόρι.

-Δεν ξέρω σου είπα παιδί μου, ξαναείπε ο μπαμπάς ξεφυσώντας. Δεν έχω συναντήσει πάντως κανέναν σε όλη μου την ζωή μέχρι τώρα, συνέχισε απρόθυμα.

-Μπαμπά, μήπως υπήρχαν παλιά δράκοι; Σαν τους δεινόσαυρους; Ήταν η φωνή του μικρού κοριτσιού που ακούστηκε τώρα. Το κορίτσι δεν αρκέστηκε όμως μόνο στην ερώτηση του αλλά σκαρφάλωσε και πάνω στην κοιλιά του μπαμπά, στραπατσάροντας την εφημερίδα μια και καλή.

Ο μπαμπάς κατάλαβε γρήγορα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσει το διάβασμα αν δεν ξεκαθάριζε τις απορίες των δύο παιδιών.

-Για ελάτε εδώ να σας πω μια ιστορία που είχα ακούσει όταν ήμουν μικρός σαν και σας, τους είπε. Μου την είχε διηγηθεί ο μπαμπάς μου, ο παππούς σας, όταν ήμουν στην ηλικία σας.

Τα δυο αδέλφια αμέσως πήδηξαν στην αγκαλιά του και στρογγυλοκάθισαν στον καναπέ, ο ένας από τα αριστερά και η άλλη από τα δεξιά του.

-Λοιπόν, μια φορά κι ένα καιρό, ξεκίνησε να μιλά ο μπαμπάς, πριν πολλά πολλά χρόνια, στις παρυφές του πιο ψηλού βουνού του κόσμου, ζούσε ο μεγάλος και τρανός, ο φοβερός και τρομερός Μπλε Δράκος. Ήταν γιγάντιος. Το μεγαλύτερο πλάσμα πάνω στην Γη. Περπατούσε περήφανα και το έδαφος ταρακουνιόταν λες και γινόταν σεισμός...